The long-distance transmission of written messages without physical transport of letters

- Eddy, de typische hardwerkende kleine zelfstandige beenhouwer uit het West-Vlaamse Wingene, is niet zo’n behendige broodjessmeerder. Hoewel hij op zijn stoepbord reclame maakt voor belegde broodjes, is dit niet zijn core business. Dat is nog altijd charcuterie, de fijne beenhouwerij. Als je dus plots om half één des middags in zijn kleine winkel staat, samen met 3 andere klanten die óók om gesmeerde broodjes vragen (niet één, neen, 15 voor de collega’s!), dan wordt hij behoorlijk nerveus. Hij wil namelijk zijn klanten zo snel en zo goed mogelijk bedienen. En verdorie, dat smeren van die broodjes heeft hij nooit onder de knie gekregen.

Dampende broodjes worden met een goed broodmes opengesneden en met zijn schoppen van handen verder open gewrongen. De hesp en de kaas worden ter plaatse gesneden en op het open broodje gelegd. De sla, die net gewassen is, maar nog niet helemaal gesneden, ligt klaar in een bakje, samen met enkele tomaten. Eddy snijdt haastig en prompt ferm doch onzeker alles tussen dat verdomme veel te onhandige broodje.

“Zoon! Pakt eens wat broodjes!”

Het heeft mij gesmaakt. Zelden heb ik een broodje gegeten dat met zoveel overgave is gesmeerd. Eddy leeft voor zijn klanten.

- Daarnaast heb ik ook nog geleerd dat ik uit eigen beweging NOOIT een Peugeot als bedrijfswagen zal kiezen. Momenteel rijdt ik met een Peugeot 407 waarvan het leasecontract binnen enkele maanden zal aflopen. Een bijzonder interessante wagen om mee te rijden.

En wel om deze redenen. Wanneer ik mijn linker richtingaanwijzer beroer, zegt een piepje en een boodschap mij dat mijn remlicht defect is. Wanneer ik rem, dan zegt hetzelfde piepje mij dat mijn linker richtingaanwijzer defect is. Niet altijd. Soms. Net wanneer je denkt dat de boordcomputer zichzelf weer hersteld heeft. Dan piept ie. Weer.

Ik heb vandaag ook geprobeerd mijn airco uit te zetten. Dat is gelukt. Dan heb ik hem weer aangezet. Daarna heb ik geprobeerd de temperatuur in mijn wagen hoger te laten worden, door de airco op enkele graden hoger te zetten. Dat is niet gelukt. Hoe hoger ik de temperatuur instelde, hoe harder de airco begon te koelen. Volgens mij klopt dit niet.

Ik denk dat ik weer een Golf kies.

‘Amai mijne frak!’

Ik zou het niet weten… Mijn Franstalige collega’s evenmin, maar dat komt voornamelijk omdat ze het woord frak niet begrijpen en wij de Nederlandse betekenis moeilijk kunnen uitleggen. Niet simpel!

Qua ‘vreselijk fileleed’ viel het allemaal nogal mee vanmorgen.

Zijn de treinstakers nu mislukt in hun opzet?

Het Lappersfortbos?

Wel: http://www.lappersfort.tk/

Dit weekend vertelde een vriend van mij over zijn vakantieplannen. Niet zomaar een vakantie, geen vliegreisje naar de Turkse riveira, geen zon-zee-strand, geen vakantie in de gebruikelijke zin van het woord. Niets van dat alles, hij heeft dat trouwens nooit gedaan. Neen, in juli gaat deze knakker naar Rwanda.

Ik hoor u zeggen. Rwanda? Jawel, Rwanda. Nu heeft u gelijk als u denkt dat daar niet zoveel ontspanning te vinden is. Dat is dan ook niet waar het hem om te doen is. Neen, in Rwanda kan hij zich nuttig maken. En dat hij dat wil doen, dat siert hem, daarom deze post.

Hij gaat namelijk naar Rwanda, samen met 7 andere vrijwilligers, om daar te helpen met verbeteringswerken aan het gezondheidscentrum in Sovu. Momenteel is er één bevallingskamer met één kraambed voor bijna 40 bevallingen per maand. De bedoeling is om door de verbetering van dit gezondheidscentrum de kwaliteit van de opvang van zwangere vrouwen te verbeteren, om op die manier het sterftecijfer bij zowel moeders als pasgeborenen terug te dringen.

Overtuig uzelf van het nut van deze actie door op onderstaande link te klikken en wat te lezen:

http://www.sovu-rwanda.blogspot.com/

En u voelt mij al komen uiteraard: er is geld nodig. Veel geld. Peanuts in vergelijking met acties als Kom op tegen kanker, maar voor 8 vrijwilligers is het een lastige opgave om tegen begin juli 7.500 euro samen te sprokkelen. Zij doen dit door eigen fondsenwerving, via het netwerk dat ze hebben. Daarom deze oproep van mijn kant: laat uw hart spreken en steun hen.

U kan dit doen door te storten op het rekeningnummer 431-4747641-43 met de mededeling ‘RW8001′. Zonder deze vermelding gaat het geld in de grote pot van de Bouworde. Op zich ook niet slecht natuurlijk, maar als u dit specifieke project wil steunen, moet u zeker ‘RW8001′ invullen op uw overschrijving.

Alvast bedankt.

Gisterenavond ben ik voor de eerste keer sinds lang nog eens in een filmzaal beland. Doorgaans ben ik niet zo’n filmkijker: ik kan mij de laatste film niet meer herinneren die ik op tv volledig heb uitgekeken, of die ik in de filmzaal ben gaan bekijken. Ik ga gemiddeld één keer per jaar naar de Kinepolis in Hasselt, dus een vaste klant kan je me bezwaarlijk noemen.

Als er echter iets speciaals te beleven valt, dan ben ik gemakkelijker te mobiliseren. Eén van mijn kameraden is nogal hevige U2-fan en hij had me uitgenodigd om naar U2-3D te gaan kijken. 3D, jawel, u leest het goed. Voor de mensen die afgelopen weken onder een steen hebben liggen slapen: U2 heeft een concertfilm uitgebracht die in de bioscoop getoond wordt in 3D. Het schijnt een revolutionaire technologie te zijn. Nog steeds maakt men hiervoor gebruik van brilletjes, jedoch ditmaal zijn het geen rood-blauwe of rood-groene modelletjes, eerder een soort van spiegelglas. Met de bril af zie je 2 dezelfde beelden die wazig naast mekaar staan, met de bril op is er een diepte-effect. Niet onaardig gedaan. Het leek me wel alsof ik iets meer moeite moest doen om mijn ogen scherp te stellen. Bijgevolg had ik na anderhalf uur wel een ietwat vermoeid gevoel aan de ogen. Maar voor de rest: geen schele koppijn, geen blijvende oogschade, geen braakneigingen.

Nu, het concert zelf. Dat was best ok. Ik weet het wel: Bono is af en toe een mediageile aap die tot vervelens toe oproept voor wereldvrede, maar hey, U2 kan desalniettemin nog steeds op mijn sympathie rekenen. Wie niet vies is van een beetje show op het podium en wie de sound van de jaren ‘80 een beetje kan smaken, die zal dit begrijpen. Maar het concert dus. Ik had een iets explosiever begin verwacht, maar verveeld heb ik me hoegenaamd niet. Alle nummers volgden vlot op elkaar, met enkele leuke verrassingen, zoals bijvoorbeeld een fraaie uitvoering van Miss Sarajevo. Hier en daar is er een nummer uit de show geknipt, wellicht om de film niet te lang en dus te vermoeiend te maken voor de ogen. Naar mijn gevoel werd er nogal snel gezwaaid naar het publiek ter afsluiting. Doch niet getreurd, enkele bisnummers konden er blijkbaar wel van af. Het eerste bisnummer (the Fly) vond ik het beste stuk van de hele film, niet in het minst vanwege de bijbehorende show in de vorm van klank en lichtspel. Indrukwekkend, zeker gecombineerd met het 3D-effect.

Een echt concertgevoel kreeg ik niet, hoewel ik me een aantal keer heb moeten inhouden om op het eind van een nummer niet te klappen. Rondvliegend bier en mensen die voor je in de weg staan maken wel de suggestie dat je effectief tussen de menigte staat. Voor alle duidelijkheid, je staat gelukkig niet constant in het publiek. Het meeste deel van de tijd vlieg je rond voor en op het podium en af en toe kijk je mee over de schouders van Bono het publiek in. Ook voor gitaristen is dit filmpje een aanrader: je kan perfect zien wat en hoe the Edge speelt.

Eén enkel foutje heb ik wel gezien in de film: tijdens the Fly heeft Edge voor enkele seconden opeens een andere gitaar vast (hij ruilt zijn akoestische Line6 met glinsterfinish even voor een gitaar in rood-zwarte Vertigo stijl) . Blijkbaar is de film op verschillende avonden opgenomen en heeft hij de continuiteit even uit het oog verloren. Een detail uiteraard.

Om kort te gaan: leuk, onderhoudend, speciaal en voor herhaling vatbaar. En zelfs de prijs vond ik nog redelijk: 9,50 euro. Alsje de vragenlijst van Kinepolis achteraf invult, krijg je bovendien nog een mooi aandenken…

Vandaag een dagje Polycom training gekregen, als voorbereiding op mijn nieuwe job. De vrouw die het belangrijkste stuk van de training gaf, was vanmorgen om 4u vertrokken van thuis. Thuis is voor haar ‘Slough’, bekend van the Office. Tegen 14u, toen haar presentatie gedaan was en de broodjes binnengewerkt waren, vertrok ze alweer terug richting UK. Een beetje vreemd vind ik dat, zeker voor een bedrijf dat de producten levert waardoor bedrijven zulke tijd- en geldrovende verplaatsingen kunnen vermijden.

Het zou kunnen dat ik halverwege mei voor een dag of drie naar Oslo moet, voor een training van hun concurrent: Tandberg. Ook al is dit ook een beetje buitensporige activiteit me dunkt, ik ga me toch niet vrijwillig aan de kant zetten. Als ik op kosten van het bedrijf op citytrip kan: graag! (het valt wel te betwijfelen of ik veel van Oslo zelf ga zien…)

Het is zover: ons Mathilde is bevallen van hare 4de. Volgens Peter Van de Veire draagt de kleine volgende naam:

Ronnie Alloré

Mooi zo.

En dat is alles wat ik erover ga zeggen.

Zo’n melige titel… Wat ik eigenlijk wil aankondigen is dat ik een nieuwe job ga uitoefenen. Weliswaar binnen het bedrijf waar ik nu werk, maar toch, iets helemaal anders. Nu ben ik nog projectcoördinator. Vanaf 5 mei ben ik pre-sales consultant video conferencing & media screen solutions. Een hele bek vol, dat klopt. Wat wil dat eigenlijk zeggen? Onder andere dit: met klanten en account managers praten, offertes opstellen voor deze en deze producten en als het even kan ze zelf proberen te verkopen aan klanten. Voor een correctere uitleg moet je maar eens met hem contact opnemen, hij zou het moeten weten.

Voor het zover is, moet ik eerst nog zorgen dat mijn huidige job door andere mensen opgevangen wordt. Daarvoor ben ik momenteel twee mensen aan het opleiden. Een beetje vreemd vind ik dat, dat iemand die ’slechts’ 1,5 jaar binnen een bedrijf werkt, zelf 2 mensen moet opleiden. Maar ik doe het eigenlijk wel graag, mensen dingen uitleggen, dus zo erg vind ik het allemaal niet.

Zelf had ik vandaag en heb ik morgen ook training. Sales training wordt het genoemd, maar officieel heet het ‘optimale commerciële aanpak als basis voor solution selling (SPI)’. Boeiend, zeker voor iemand die nog geen enkele ervaring heeft in sales. Er wordt mij al meteen op enkele valkuilen gewezen waar ik zonder deze cursus met ogen open ingevallen zou zijn. Handig, dankjewel mijnheer de werkgever en mevrouw de lesgever.

Wat brengt zo’n functieverandering nog met zich mee? Een bedrijfswagen met tankkaart. Jochei! Wil dat zeggen dat ik ‘met vis en al in het gat van de boter ben gevallen’? Dat valt nog af te wachten… Eerst zien hoe de nieuwe job echt meevalt.

Wordt vervolgd.

Ik ben niet omvergeblazen door zijn laatste show, maar om zijn shows te bestempelen als schadelijk voor de jeugd van Temse, dat lijkt me toch echt wel overdreven.

Tsjevenstreken zeker? Uiteraard zijn andere partijen er als de kippen bij om de censuur aan banden te leggen. Het lijkt erop alsof de jeugd van Temse alsnog zelf mag oordelen over het al dan niet grappig en netjes zijn van de nieuwe voorstelling van Vitalski.

Daarnet naar Vranckx gekeken op Canvas. Vandaag hadden ze voor ons een BBC-reportage over scientology in petto. Ik heb er met veel plezier naar gekeken, maar ook met minstens evenveel verbazing. Rare jongens, die scientologen.

Kort ging het hierover. BBC-journalist John Sweeney trok naar Amerika om met voor- en tegenstanders van de scientologykerk te praten. Klinkt simpel, maar blijkbaar vond scientology het nodig om dit op alle mogelijke manieren onmogelijk te maken. Tom(my) Davis, vooraanstaand lid van scientology, kon er geen vrede mee nemen dat Sweeney het woord ’sekte’ liet vallen in zijn reportage en maakte er blijkbaar een persoonlijke erezaak van om Sweeney dermate te intimideren dat hij de moed zou opgeven. Uiteindelijk is dat deels gelukt: Sweeney is even de pedalen verloren en is voor de camera beginnen roepen op Davis, iets wat je hem moeilijk kwalijk kan nemen na gezien te hebben op wat voor manier Davis hem op de zenuwen werkte. Telkens als hij iemand probeerde te interviewen die slechte ervaringen had met scientology, dook Davis, gevolgd door een eigen cameraploeg, midden in het gesprek op in een terreinwagen met donkere ruiten, om vervolgens het interview te onderbreken en het verleden van de geïnterviewde breed uit te smeren.

Ik vind het toch een vreemde strategie. Tommy Davis was de enige persoon die verscheidene keren de kans kreeg/greep om vrij te spreken over scientology, vanuit het perspectief van de aanhangers. Maar in plaats van scientology op een positieve manier te belichten, deed hij niets anders dan intimideren en andere mensen zwart maken. Zijn gedrag was volslagen kinderachtig, kortzichtig en getuigde dus allerminst van intelligentie. Hij begreep blijkbaar niet dat hij de verpersoonlijking is van scientology in deze reportage en dat hij er alle belang bij had om zich zo normaal mogelijk te gedragen. Zoals hij zich nu gedragen heeft, heeft hij enkel de clichés bevestigd.

Ik vraag me trouwens ook af hoe sterk scientology is in België. Ik ben nog niemand tegengekomen die lid is, of die iemand kent die lid is. Wellicht is het enkel een kwestie van tijd vooraleer ze ook in Nederland en vervolgens Vlaanderen goedgelovige mensen voor zich winnen…

Wat doet een mens op een regenachtige zondagnamiddag?

Youtube kijken! Enkele van de gesmaakte filmpjes van namiddag zijn:

De Lyre Bird

Over dit beestje zijn nog een aantal andere filmpjes te vinden, waarbij één iemand volgende commentaar schreef:

“Aw, damn…and here I was waiting for it to imitate Richard Attenborough.”

lol

Alles kan beter - Vulgaire versprekingen

Misschien wel één van de minder bekende, maar niet minder grappige momenten uit de reeks.

Waar? Op de Limburgse bekerfinale volleybal heren provinciaal (u mag de woorden gerust zelf in de juiste volgorde zetten).

Noliko Maaseik C 1-3  Fit VBC Ham A

Spanning, sensatie, veel Limburgse ambiance en een goeie afloop. Meer heeft een mens niet nodig om zijn Paasmaandag om te krijgen.

Bij het opstellen van de cultuurkalender zijn er niet bepaald vereisten waaraan een voorstelling moet voldoen om in de lijst te worden opgenomen. We overlopen gewoonweg alles en als er iets is wat ons aanspreekt, zetten we het op de kalender. Later kijken we dan of er nog kaarten beschikaar zijn voor deze voorstellingen. De voorstelling Gedeelde adoraties van Blaute & Melaerts is zonder overleg op de kalender gezet: we kennen deze heren en we weten wat ze in hun mars hebben. Het zijn topmuzikanten en goede vrienden, dat is meestal al voldoende om een degelijke show te mogen verwachten.

Vrijdagavond zaten we dus in Geel om deze jongens aan het werk te zien. Ik had me voorbereid op het betere gitaarwerk en die verwachting werd keurig ingelost. Mensen die naar het cultureel centrum waren afgezakt om een avondje stevig te lachen, waren eraan voor de moeite: de bindteksten waren wel grappig, maar waren bijzaak. Muziek stond op de eerste plaats.

Er werd vlot afgewisseld tussen originele covers en eigen nummers. Deze laatste waren niet altijd fantastisch. Zo werd bij het nummer Heaven at last nogal overdreven veel gebruik gemaakt van pedaaltjes om de nodige effecten te verkrijgen. Hoewel ikzelf gitaar speel en best wat effectjes kan appreciëren, zat Eric hier precies meer met zijn voeten te spelen dan met zijn handen, wat op den duur ergerlijk werd. Een knap staaltje techniek, dat wel. De jongens waren duidelijik op hun best bij het spelen van jazz/blues covertjes, waarbij Jeanke op de piano speelde en Eric mocht aanvullen met zijn gitaar. Ook leuk was het melodicanummertje van Jean. Opvallende cover was Vindegij mijn gat van CPeX, wat een Willem Vermandere make-over had genoten. Zeer origineel en geslaagd.

Kortom, een onderhoudende avond voor mensen die goed gitaar- en pianospel waarderen. Geen show die we ons jaren later nog zullen herinneren, maar goed genoeg om ons een fijne avond te bezorgen.

Dit zijn de tips die Het Belang van Limburg al heeft gegeven om het paasei dat ze verborgen hebben te vinden. Ik heb een aantal ideeën, maar helaas niet concreet genoeg. Mocht ik dan nog eens tijd hebben om zelf op de locaties te gaan zoeken… Helaas, het is een werkmens niet gegund. Nochtans, als het aankomt op het zoeken en ontvoeren van eieren heb ik toch wel enige adelbrieven voor te leggen!

Mensen mensen mensen! Wat lees ik zonet op het oh zo illegale Youtube? Dit:

For Wicker Man fans out there, a sequel-of-sorts called “Cowboys for Christ”; produced by the original team of Robin Hardy and Anthony Schaffer is due to start filming in Scotland in April. It will also star Christopher Lee in a similar role as a scottish laird with a ‘dark side’, but not the Lord Summerisle character. Not sure if it is going to have a folk song soundtrack like Wicker Man… hopefully it will.

Voor de jongens en meisjes die het in Keulen horen donderen bij het lezen van de woorden ‘Wicker’ en ‘Man’, ‘Summerisle’ of ‘Britt Ekland’: vooral niet op Wikipedia gaan zoeken, maar wel de film eens bekijken. Uiteraard heb ik hier over de originele cultfilm uit 1973, niet over de verkapte remake van 2006 met Nicolas Cage. Als het even kan, probeer met zo weinig mogelijk voorkennis de film te bekijken, het effect gaat des te groter zijn…

Eén ding staat vast: The Wicker Man is met ruime voorsprong mijn favoriete film! Of de ’sequel-of-sorts’ even geniaal gaat zijn, durf ik nu al te betwijfelen, maar dat wil ik graag met plezier zelf gaan ondervinden in de filmzaal.

Gisteren heb ik (voor het eerst) eens gekeken naar Phara op Canvas. Een onderhoudend programma, hoewel ik niet echt houd van de ‘onderbreek steeds opnieuw het antwoord uw gesprekspartner net voor hij helemaal uitgesproken is om een zogezegd snedig interview te bekomen’-tactiek van Phara. De inbreng van sportieve wipneus Lieven Van Gils is daarnaast ook nogal beperkt te noemen, maar het niveau van de gesprekspartners maakte veel goed. Stan Lauryssens (Dali-marchandeur en thrillerauteur) kwam vertellen over zijn verleden als heler van Dali-vervalsingen, Bert Geenen en Jan Hautekiet over 25 jaar Stubru en Herman Schueremans kwam zichzelf nog maar eens verdedigen tegen alle kritiek die hij de laatste weken gekregen heeft.

En hoe hij het ook draait of keert, de Schuer slaagt er jammer genoeg niet in om een bevredigend antwoord te geven op de vragen van zijn interviewers. Mediatraining is wat die man nodig heeft! Communicatielessen! Hoewel, dat zou niets veranderen aan de grond van de zaak. Het probleem is namelijk dat de visie van Herman niet gelijk loopt met de visie van de bezoeker.

Het zit zo. De Schuer heeft als levensdoel van Rock Werchter het grootste en beste festival ter wereld te maken. En we moeten toegeven dat hij daar tot nu toe gigantisch goed in geslaagd is. De organisatie staat op een erg hoog niveau, het aanbod van artiesten zo mogelijk op een nog hoger niveau. Nergens ter wereld krijgt een bezoeker zo een menu voorgeschoteld aan topgroepen op zo’n korte tijdsspanne. Schitterend gedaan van Herman.

Maar ondertussen schiet hij daardoor de verwachtingen van de bezoekers voorbij. Het is te zeggen: Werchter is té goed geworden. Werchter is slachtoffer geworden van het succes van zijn organisator. Steeds meer en steeds betere groepen lokken is een kunst, maar dit legt een zware last op de bezoeker. Deze moet meer en meer keuzes maken tussen goeie groepen én - nog belangrijker - de bezoeker moet hiervan de kost dragen. Uiteraard is de ticketprijs zeker niet overdreven als je objectief kijkt naar de line up, maar zo’n groot en goed aanbod hoeft niet voor de meeste bezoekers!

Om het kort te houden: Werchter wordt te groot en te goed, enkel en alleen omdat Herman dit festival organiseert om zijn eigen ambities te verwezenlijken. Mensen zijn even tevreden met een kleinere affiche, hoezeer Herman dat ook probeert te weerleggen. Zijn argument dat mensen dan hun favoriete groepen zullen moeten gaan bekijken in het buitenland, hoeft niet juist te zijn. Meer losse concerten door het jaar zijn ook een optie, zolang het maar past binnen de planning van het tourschema.

Mijn persoonlijke raad aan Herman: downsizing. Uiteraard gaat hij dit niet doen met een sterk merk als Rock Werchter. Zijn persoonlijke droom zal hij niet opgeven. Alternatieven aanbieden doet hij ondertussen wel, kijk maar naar Werchter Boutique.

Mijn persoonlijk raad aan de ontevreden bezoeker: ga dit jaar eens naar het Moulin Rouge festival, (Ge)Varenwinkel, Boerenrock of Rock Herk. Het zal een verademing zijn, zowel voor u als voor uw portemonnee.

Mijn tanende geloof in de goede smaak van de gemiddelde Vlaming heeft gisteren weer rake klappen gekregen: Ishtar gaat België vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival.

De tijd dat de acts de cultuur van het desbetreffende land moesten uitdragen is blijkbaar al lang voorbij. De Balkan is nooit eerder zo dichtbij geweest in een Belgische inzending. Misschien is het ook net daarom dat zoveel mensen geloven dat we met dit nummer potten kunnen breken.

Wel, laat ik al meteen deze mensen teleurstellen: dit nummer wint niet. Het lijkt me sterk als ze al de finale zullen halen.

Voor de volledigheid: van mij hadden de Paranoiacs mogen gaan, of Sandrine. Niet dat zij hadden kunnen winnen, maar dan hadden we toch een ietwat leuk nummer gestuurd. Trouwens, zijn er echt mensen die willen dat we dat circus winnen? Dan wordt het geld van de belastingbetaler volgend jaar pas echt verknoeid… Nee, dan nog liever eeuwigdurende formatiegesprekken.

Maandag speelde de Duitse hype Tokio Hotel nog de parochiezaal van Vorst plat, komende zomer zijn ze te zien op het nieuwe festival Werchter Boutique. Een fijne zaak voor alle pubermeisjes. Of toch niet?

Ik vrees namelijk dat dit wel eens het einde zou kunnen betekenen van de populaire band. Het zit namelijk zo. Tokio Hotel is ‘hot’ bij de jonge jeugd, maar enkel en alleen bij de jonge jeugd (wellicht op die uitzonderingen na die de regel bevestigen). Tokio Hotel is hun band, is hun cultuur. En dus willen ze die ook voor zichzelf houden. Ze willen zelf naar de concerten gaan, zonder ouders of andere begeleiders. Dat was duidelijk te merken afgelopen maandag: ouders werden enkel getolereerd om de voedsel- en drankvoorraad op peil te houden. Voor de rest mochten ze vooral niet te dicht in de buurt komen.

Dit wordt een probleem op Werchter Boutique: Doe Maar, Santana, Crowded House en anderen lokken vooral de generatie 30+ naar de weide. De ouders van die snotneuzen dus. Ze zullen dus samen naar het optreden van Tokio Hotel (moeten) luisteren en kijken én de ouders zullen Tokio Hotel leuk vinden, want eens deze ouders echt kennis maken met de goed gedirigeerde marketingmachine zullen ook zij zwichten. Dat is dus het hele probleem: wat is er voor een tiener erger dan fan te zijn van een groep die zijn/haar ouders ook leuk vinden? Dat kan dus niet, een puber is per definitie fan van dingen die volledig indruisen tegen de normen van de ouders. Conclusie: Tokio Hotel zal snel zijn populariteit verliezen. Ze zullen het slachtoffer worden van hun eigen succes. Let op mijn woorden.

En het zal allemaal weer de Schuer zijn schuld zijn!