Zondagmorgen bekloeg ik het mij dat ik zaterdagavond naar Ben-Eih was gaan kijken. Het was twee uur ’s nachts toen ik in mijn bed kroop. Desalniettemin was het weer een fantastisch optreden, zoals gewoonlijk. Maar toen ik zondag om kwart voor zes mijn wekker hoorde afgaan, had ik toch even spijt van mijn avondactiviteit. Dat had geheel niets met het concert te maken, maar des te meer met het total gebrek aan uitgeslapenheid.

Na toch alle moed bij elkaar geraapt te hebben, een boterhammeke gesmeerd te hebben en een kletske koffie gedronken te hebben, heb ik mezelf in mijn Golfke gehesen richting Hasselt. Voor een keer stipt op tijd bereikte ik zaal Onder de toren, alwaar de bedrijvigheid al gonste als een bijenkorf in het midden van een lavendelveld in volle bloei in de Provence. Hier moest elke figurant zich aanmelden, waarna hij of zij meteen kon plaatsnemen in de kappersstoel. Productiehuis Caviar had blijkbaar kosten noch moeite gespaard. Lieflijke coiffeuses en dito kleedsters voorzagen elke figurant van een frisse coupe en een schoon kostuum. De scenes die opgenomen werden, spelen zich af in het eind van de jaren dertig. Een deel van de aanwezigen moest het Belgisch leger uitbeelden, de anderen brave boerkes en burgers die zich kwamen aanmelden om te vertrekken naar oorlogsgebied. Een juiste outfit was dus belangrijk om de juiste sfeer te scheppen.

Terwijl de ongelukkige voor mij zich in een lange onderbroek aan het persen was, zag ik de toch wel aantrekkelijke kleedster ’soldaat’ achter mijn naam schrijven. Toch wel een hele opluchting. Dat betekende dat ik hoogstwaarschijnlijk niet voorzien moest zijn van lang ondergoed, maar wel van een stoer kaki uniform. Inderdaad, zo geschiedde, een volledige uitrusting inclusief botinnen, bretellen en een hoofddeksel met flosch werd mij toegewezen. Verrassend comfortabel, zo’n iets te ruim bemeten legeruniform.

Na een goed half uur op de set had ik toch al minstens één nadeel ontdekt aan de soldatenoutfit, namelijk: veel te warm om te dragen op een filmset. Met spots die de zon jaloers zouden maken en een bende zweterige figuranten die de temperatuur in de zaal opdreven tot ver boven het comfortniveau kreeg ik al gauw meer dorst dan de crew mij zou toelaten te lessen. Het is op zo’n set namelijk vooral een kwestie van te blijven staan op de juiste plaats en te wachten op de officiële take die volgt op een repetitie of vijf. En tussendoor kan je best niet te veel van plaatsen wisselen, dat wordt niet bijzonder op prijs gesteld. Tenzij ze je buiten willen, dan kan je best zo snel mogelijk schuiven. Tijd is geld blijkbaar, het duurt allemaal al lang genoeg zo, zonder treuzelende figuranten. Want hoewel het de hele dag door een drukte van gewelste is, schiet het toch niet allemaal zo op. Wordt er in totaal zo’n 20 minuten van de serie ingeblikt, dan is dat niet overdreven veel. En daarvan wordt waarschijnlijk nog 10 minuten uiteindelijk niet gebruikt. Wegens belachelijke figuranten of zo.

Soit, het was een interessante en leuke ervaring. Fijne mensen ontmoet, een beetje de onnozelaar uitgehangen, en daar nog voor betaald worden ook. Achteraf zijn we dan ook maar meteen naar café getrokken met ons zuurverdiende geld, volledig in de geest van de tijd waarin we de hele dag ons ingeleefd hebben.