Hier zit ik dan, net terug van een cultuuravondje, in mijn warme bedje, nog na te denken over hoe ik de voorstelling zou gaan omschrijven. Ik ben er niet ondersteboven van. Helemaal niet. Ik ben zonder verwachtingen er naartoe gegaan en zonder veel blijvende herinneringen teruggekomen. Ok, Vitalski had zijn goeie momenten in deze show. Twee of zo… De ‘laffe regen’ was grappig, en ‘de sprookjesplaat’ vond ik ook nog wel ok. Daarnaast waren er ook nog enkele leuke kleine woordspelingen die me al niet meer te binnen schieten, slechts een luttele twee uren na de voorstelling. Dat zegt voldoende medunkt.

Vitalski had zijn goeie momenten in deze show, maar ze waren in de minderheid. En ze wogen zeker niet op tegen de overbodige liedjes. Vitalski kan niet zingen. Dan toch willen zingen is géén humor, dat is het publiek kwellen. Eerlijk waar. Die liedjes hadden er dus uit gemogen. Net als de vreselijk oude woordspeling ‘achteruitkijkspiegel’.

“Wat een  onnozel woord, alles wat je in een spiegel ziet is per definitie achter je!”

Kijk, die kenden we al… En ze dan nog zo langdradig uitspelen was niet nodig.

Halverwege de show vertelde hij ons dat hij zich ervan bewust was dat de halve zaal ondertussen waarschijnlijk dacht “die hele Vitalski is niets voor mij”. En inderdaad, de lachsalvo’s waren vanavond niet legio. De humor was daarvoor niet spits genoeg, niet vers genoeg, niet snel genoeg. Ik wil niet hautain klinken, maar zo’n show zou ik ook nog kunnen maken.

Maar ik wil het toch niet helemaal afkraken. Hij deed het met overgave, dat mogen we wel zeggen. Al zag ik toch een soort routine doorschemeren. Maar toch: overgave. En duidelijk goed ingestudeerd. Of is dat misschien juist geen goed punt… Ach, zoals altijd zullen er voor en tegenstanders zijn. Ik ben in deze geen voorstander. Tegenstander ook niet meteen, eerder onverschillige. Ik denk niet dat ik nog meteen naar een voorstelling van Vitalski zal gaan uit eigen beweging en tegen betaling. Dit was voorlopig de minst goede voorstelling uit de reeks van dit jaar. Maar we hebben het toch maar weer gezien, niet waar…

(Trouwens, de lovende woorden over deze show in de Standaard: ik heb geen flauw idee waar ze het vandaan halen. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze het zomaar schrijven omdat het bon ton is om Vitalski goed te vinden. De vergelijking met Toon Hermans ten slotte is een belediging voor Nederlands grootste conferencier…)