De voorstelling van gisteren kondigde zich aan als een hoogtepunt in de cultuurkalender editie 2007-2008. Voor het eerst in de geschiedenis van onze cultuurkalender hadden we een dansvoorstelling ingepland. Vorig jaar heeft theater zijn intrede gedaan, dit jaar was het tijd voor een degelijk dansspektakel. We hadden na uitgebreid wikken en wegen gekozen voor klassiek ballet, kwestie van niet meteen omvergeblazen te worden door de complexiteit van moderne dans.

Plaats van afspraak was het cultureel centrum in Hasselt. Voor deze gelegenheid hadden ze de orkestbak geopend. Normaal gezien bevinden zich op deze plek de beste zitplaatsen – gigantisch veel beenruimte en goed zicht dichtbij het podium – maar gisteren waren hier de leden van het Nationaal Filharmonisch Orkest van Oekraïne (Lvov) ondergebracht, onder leiding van dirigent Viktor Ploskina. Het moet gezegd: dit is een degelijke bende muzikanten. Gedurende de ganse voorstelling heb ik ze op geen enkel foutje kunnen betrappen.

De meeste aandacht ging uiteraard naar het podium. Het was de eerste keer dat ik een klassieke balletvoorstelling bijwoonde, maar de verwachtingen werden ongeveer allemaal ingelost: kleurrijke decordoeken, tutu’s, strakke nietsverhullende broeken, lichtelijk foute make-up en veel beweging. Stilstaan is blijkbaar verboden tijdens een balletvoorstelling, tenzij om de aandacht te vestigen op een hoofddanser(es) die in het midden van het podium op dat moment het beste van zichzelf aan het geven is. Gisteren waren de sterren van dienst Anna Ivanova en Aleksandr Alikin, namen die bij mij communistische taferelen oproepen die zich achter de schermen en in stoffige hotelkamers afspelen.

‘Maar hoe vond je het?’ hoor ik de lezer zich afvragen. Wel, het was leuk om eens bij te wonen, maar ze hebben er geen nieuwe fan aan overgehouden. Het leek mij dat er af en toe een wel erg vrije interpretatie werd gegeven van het verhaal, wat resulteerde in een tweede akte (na de pauze) waar de verhaallijn eigenlijk uitblonk in afwezigheid. Het eerste deel was nog vrij vlot te volgen en het verhaal kwam duidelijk tot zijn recht, maar het tweede deel werd er enkel gedanst om te dansen, het verhaal was nergens meer te bespeuren. Jammer uiteraard. Al zou het natuurlijk ook kunnen dat dat zo hoort bij klassiek ballet, maar dan zou ik dat toch maar een rare gewoonte vinden. Daarnaast leek het mij alsof bij een aantal dansers en danseressen de mot er al stevig inzat. Wellicht hebben ze deze voorstelling al een paar duizend keer gespeeld, maar dat neemt niet weg dat elke kijker recht heeft op kwaliteit. Zo heeft ook mijn niet-geoefende oog enkele technische fouten kunnen waarnemen (verkeerde houding van de voeten, houterige bewegingen, foute posities…), wat bij mij toch wel vragen doet rijzen. Als ik ze al opmerk, dan neem ik aan dat er wel nog meer fouten in de voorstelling zaten. Pas op, het was niet huilen met de pet op, ik denk wel dat dit één van de betere uitvoerders zijn van klassiek ballet. Maar toch: ze hebben me niet kunnen overtuigen om naar hun volgende voorstelling te komen kijken. Al zal dat meer aan mij liggen dan aan hen.