Sinds een maand of twee sukkel ik met een geweldig lastig verschijnsel: een trillend ooglid, meerbepaald het onderste ooglid van mijn rechter oog. Nu zou je denken: “Zo’n trillend ooglid, zo erg kan dat toch niet zijn…” Jedoch! Niets is minder waar! Pijn doet het niet, dat zou er nog aan mankeren, maar irritant, jongens en meisjes toch!

Op om het even welk onbewaakt moment en schijnbaar zonder reden begint het. Bruusk, zonder waarschuwing. Een korte spiersamentrekking, een spasme. Binnen een fractie van een seconde gevolgd door een tweede. De derde laat evenmin lang op zich wachten. En voor je het weet is je oog onderhevig aan de vreselijke willekeur van oncontroleerbare contracties.

Sommigen beweren dat stress de oorzaak is. Het zou kunnen. Stress is een belangrijk onderdeel van mijn job, dat valt niet te ontkennen. Andere oorzaken ken ik niet. Misschien is het genetisch bepaald. Ik herinner mij dat mijn grootvader zaliger jaren heeft rondgelopen met een plijster schuin over de wang, om hetzelfde symptoom onder controle te houden. Nochtans heeft niemand anders in de familie eerder ruchtbaarheid gegeven aan het feit dat ze aan een gelijkaardig ongemak leden.

Wat het ook is en hoe je het ook wilt noemen (tic nerveux, zenuwtrek, spastisch ooglid…), het kan me niet schelen, ik wil er van af. Ik heb onlangs opgevangen dat Botox misschien een oplossing is. Het zou kunnen. Hoe dan ook, ik moet er snel van verlost zijn, voor ik opgescheept zit met één – door al dat trainen – superontwikkeld ooglid.