Bij het opstellen van de cultuurkalender zijn er niet bepaald vereisten waaraan een voorstelling moet voldoen om in de lijst te worden opgenomen. We overlopen gewoonweg alles en als er iets is wat ons aanspreekt, zetten we het op de kalender. Later kijken we dan of er nog kaarten beschikaar zijn voor deze voorstellingen. De voorstelling Gedeelde adoraties van Blaute & Melaerts is zonder overleg op de kalender gezet: we kennen deze heren en we weten wat ze in hun mars hebben. Het zijn topmuzikanten en goede vrienden, dat is meestal al voldoende om een degelijke show te mogen verwachten.

Vrijdagavond zaten we dus in Geel om deze jongens aan het werk te zien. Ik had me voorbereid op het betere gitaarwerk en die verwachting werd keurig ingelost. Mensen die naar het cultureel centrum waren afgezakt om een avondje stevig te lachen, waren eraan voor de moeite: de bindteksten waren wel grappig, maar waren bijzaak. Muziek stond op de eerste plaats.

Er werd vlot afgewisseld tussen originele covers en eigen nummers. Deze laatste waren niet altijd fantastisch. Zo werd bij het nummer Heaven at last nogal overdreven veel gebruik gemaakt van pedaaltjes om de nodige effecten te verkrijgen. Hoewel ikzelf gitaar speel en best wat effectjes kan appreciëren, zat Eric hier precies meer met zijn voeten te spelen dan met zijn handen, wat op den duur ergerlijk werd. Een knap staaltje techniek, dat wel. De jongens waren duidelijik op hun best bij het spelen van jazz/blues covertjes, waarbij Jeanke op de piano speelde en Eric mocht aanvullen met zijn gitaar. Ook leuk was het melodicanummertje van Jean. Opvallende cover was Vindegij mijn gat van CPeX, wat een Willem Vermandere make-over had genoten. Zeer origineel en geslaagd.

Kortom, een onderhoudende avond voor mensen die goed gitaar- en pianospel waarderen. Geen show die we ons jaren later nog zullen herinneren, maar goed genoeg om ons een fijne avond te bezorgen.