Gisterenavond ben ik voor de eerste keer sinds lang nog eens in een filmzaal beland. Doorgaans ben ik niet zo’n filmkijker: ik kan mij de laatste film niet meer herinneren die ik op tv volledig heb uitgekeken, of die ik in de filmzaal ben gaan bekijken. Ik ga gemiddeld één keer per jaar naar de Kinepolis in Hasselt, dus een vaste klant kan je me bezwaarlijk noemen.

Als er echter iets speciaals te beleven valt, dan ben ik gemakkelijker te mobiliseren. Eén van mijn kameraden is nogal hevige U2-fan en hij had me uitgenodigd om naar U2-3D te gaan kijken. 3D, jawel, u leest het goed. Voor de mensen die afgelopen weken onder een steen hebben liggen slapen: U2 heeft een concertfilm uitgebracht die in de bioscoop getoond wordt in 3D. Het schijnt een revolutionaire technologie te zijn. Nog steeds maakt men hiervoor gebruik van brilletjes, jedoch ditmaal zijn het geen rood-blauwe of rood-groene modelletjes, eerder een soort van spiegelglas. Met de bril af zie je 2 dezelfde beelden die wazig naast mekaar staan, met de bril op is er een diepte-effect. Niet onaardig gedaan. Het leek me wel alsof ik iets meer moeite moest doen om mijn ogen scherp te stellen. Bijgevolg had ik na anderhalf uur wel een ietwat vermoeid gevoel aan de ogen. Maar voor de rest: geen schele koppijn, geen blijvende oogschade, geen braakneigingen.

Nu, het concert zelf. Dat was best ok. Ik weet het wel: Bono is af en toe een mediageile aap die tot vervelens toe oproept voor wereldvrede, maar hey, U2 kan desalniettemin nog steeds op mijn sympathie rekenen. Wie niet vies is van een beetje show op het podium en wie de sound van de jaren ‘80 een beetje kan smaken, die zal dit begrijpen. Maar het concert dus. Ik had een iets explosiever begin verwacht, maar verveeld heb ik me hoegenaamd niet. Alle nummers volgden vlot op elkaar, met enkele leuke verrassingen, zoals bijvoorbeeld een fraaie uitvoering van Miss Sarajevo. Hier en daar is er een nummer uit de show geknipt, wellicht om de film niet te lang en dus te vermoeiend te maken voor de ogen. Naar mijn gevoel werd er nogal snel gezwaaid naar het publiek ter afsluiting. Doch niet getreurd, enkele bisnummers konden er blijkbaar wel van af. Het eerste bisnummer (the Fly) vond ik het beste stuk van de hele film, niet in het minst vanwege de bijbehorende show in de vorm van klank en lichtspel. Indrukwekkend, zeker gecombineerd met het 3D-effect.

Een echt concertgevoel kreeg ik niet, hoewel ik me een aantal keer heb moeten inhouden om op het eind van een nummer niet te klappen. Rondvliegend bier en mensen die voor je in de weg staan maken wel de suggestie dat je effectief tussen de menigte staat. Voor alle duidelijkheid, je staat gelukkig niet constant in het publiek. Het meeste deel van de tijd vlieg je rond voor en op het podium en af en toe kijk je mee over de schouders van Bono het publiek in. Ook voor gitaristen is dit filmpje een aanrader: je kan perfect zien wat en hoe the Edge speelt.

Eén enkel foutje heb ik wel gezien in de film: tijdens the Fly heeft Edge voor enkele seconden opeens een andere gitaar vast (hij ruilt zijn akoestische Line6 met glinsterfinish even voor een gitaar in rood-zwarte Vertigo stijl) . Blijkbaar is de film op verschillende avonden opgenomen en heeft hij de continuiteit even uit het oog verloren. Een detail uiteraard.

Om kort te gaan: leuk, onderhoudend, speciaal en voor herhaling vatbaar. En zelfs de prijs vond ik nog redelijk: 9,50 euro. Alsje de vragenlijst van Kinepolis achteraf invult, krijg je bovendien nog een mooi aandenken…